Dicle Nehri. İki yamacını kendi suyuyla ayırmış; yüzleri, bedenleri birbirine dönük. Hiç kavuşamayan iki yamaç, tıpkı Mem ile Zin gibi.
Su akıp gider. Onunla gelmek isteyenin elinden tutar, yabancı bir iklime, aşina olmadığı bir ülkeye götürür; ısrarını dengede tutarak. Kalanlara karşı azizliğinden fire vermez. İzler kalır. Medrese de öyle. Demir oksitle kızıla çalmış tuğlalarıyla insan yüzlerine, seslere, yakarışlara, teslimiyetlere tanıklık etmiş Kırmızı Medrese, Medreseya Sor. Zamanın ayaklarının bu duvarlara takıldığı yer.
Melayê Cizîrî'yle aramızda yaklaşık dört yüz yıllık bir mesafe var. Ama divanını açınca bir tütün yaprağı aralık, bir karış mesafe. Kendisi ise okyanus kadar gizemli. Yücelerde kurulmuş bir sofra; ancak basiret ve sabrı yüreğinde taşıyanların lütfa erişeceği Melayê Cizîrî'nin sofrası. Allah sevgisini iğneye iplik geçirir gibi bir hassasiyetle işleyen, O'nu hakkıyla tanıyan ve O'ndan hakkıyla korkan Cizîrî'nin şehrinde, Cizre Fuarı'nda buluşmak dileğiyle...




